Waarom ik 'mentor me' mails niet beantwoord

Je kunt iemand niet geven wat zij zelf moet verdienen.

Elke week krijg ik e-mails. "Je hebt dingen bereikt. Ik wil dat ook bereiken. Wil je me mentoreren?"

Ik antwoord niet. Niet uit onvriendelijkheid. Maar omdat het verzoek iets vraagt wat niet kan worden gegeven.

Een mentor is niet iemand die je vertelt hoe je miljonair wordt. Een mentor is iemand die je ziet proberen, mislukken, herstellen, proberen, en dan zegt: je bent op het juiste spoor. Veel van dit werk gebeurt in stilte. En het meeste kan niet worden overgedragen.

Ik kan je niet geven wat ik zelf moest opbouwen. Ik kan je wel vertellen hoe ik dacht. Maar jouw denkwerk moet je zelf doen.

De vraag "mentor me" is eigenlijk de vraag: geef me de shortcuts. Geef me de inzichten. Geef me het pad. Dan zal ik het sneller doen. Dit werkt niet. Het pad werkt alleen als je het zelf uit elkaar hebt gehaald en teruggebouwd.

Dit is waar veel miljonairs aan voorbijgaan. Ze zeggen: ik zal mentor spelen. Ze starten een podcast. Ze schrijven een boek. Ze doen workshops. Prima. Maar wat zij geven is nooit het ding zelf. Zij geven de kaart. Jij moet lopen.

Florian is wat het is alleen omdat Drago en ik eronder zaten. We maakten fouten. We leerden. We herstelden. We bouwden. Dit kan ik je niet leren. Dit kun je niet voor iemand anders doen.

De mensen die "mentor me" zeggen, willen wat ik heb zonder wat ik deed. Ze willen de vruchten zonder het zaaien. Dit bestaat niet.

Dus wat ik in plaats daarvan doe: ik ontbloot het systeem. Ik zeg: zo dacht ik. Zo werkt het. Hier zijn de mechanismen. Wat je ermee doet, dat is van jou.

Een echte mentor is iemand die je ziet en zegt: dit kan. Niet: volg deze stappen. Maar: ik zie dat jij dit kunt, dus hou op met excuses en ga werken.

Dit kun je mij niet geven. Dit moet je jezelf geven.

Bronnen:

Emerson, Ralph Waldo, Self-Reliance (1841).
Carnegie, Dale, How to Win Friends and Influence People (Simon & Schuster, 1936).
Brown, Brené, Dare to Lead (Random House, 2018).